SANKİ

cehennem mavisiydi

geceye gömülürken ay

ışığının aldatan sessizliğinde

umut - kaygı arasındaydı gün

ve yeryüzünü kuşanıyordu hüznüm

her vurgun yediğinde durgundu süre

tatminsiz kuyu bu doymuyordu ölüme

bir tek o anlardı,  o bilirdi beni

toz bilirdi,  toprak bilirdi, bir de rüzgâr

ve yağmur vakti giden kedi

bükmüştü boynunu hayat

eceli andırıyordu o anda şiir

sedef kandemir 2010