Nazım Hikmet'e

-Nazım Hikmet’e-

 

 ilk sözdün: “bir orman gibi ve hep beraber”
ve şiirdin: “kardeşçesine”
cezalıydı avlularda adım izlerin
bir vadi düşlerdim şiirlerinle
kıyısında “saman sarısı” güller
rüzgârı anlatırdı kırmızı gelinciklere
“yaşamak ne güzel şey” derken
emeğinin hakkı ödenmiş ekmek kadar
sıcak ve güzeldin

bölüştük yokluğun acısını nazım
senin kadar seven çıkmadı
koca öküzden sonra gelen adımı
ki umuda kamçılanırdık
hayat dörtnala

 

burada değişen bir şey yok
her şey bıraktığın gibi
güneş
sen
ve sırtını dayadığın duvar
bahtiyarız senin kadar
kadın çoluk çocuk ihtiyar
bir orman dolusu yoksulluk
her şey şiir
şimdi

Sedef Kandemir

Ormandı Şiir ondan

İlk sözdü “Kardeşçesine”

ve “hep beraberdi  şiir

birlikte adımlanırken

cezalı evlerin avlusunda

günle hesaplaşıyordu şair

 

Ben şiiri

bir orman düşledim ondan

 

sığındım güllere

Anlattı nedenini

unutamadığım kırmızısını

gelinciklerin.

 

Kapıldığım rüzgârları anlattı

her harfi koskoca bir yaşam

ötesi acı şiir

ve uçurum çiçekleri

gerisi tebessüm

ölmek kalmak arası

 

Şiir esaretten mi doğar?

 

Sedef Kandemir-2007