Gürkal Gençay Şiiri

Çiy, otların üstüne gecenin en sessiz saatinde

düşer... ““F.W. Nietzsche””)

 

sedefkanat güvercinler uçar/ şehrimin ağıtgeceli atlasından

kuytu yanıma semah dönen bahara karışmak isterim,

bilinmez bir heterodoksa doğmak isterim bazen,

güz, kendi yaprağını yerken isyancı ellerimden.

 

biz iki dostuz, bu gayya kuyusunda...

 

yalınayak bir zamanı ayıklarım taşıl kabuğundan

kanlı sunağından tavananna’nın/ kınalı kuzular düşer

yürümeyi öğretirim her dem/ sesimi verip fırtınaya,

zaman içre döner, hasretin vuslat yangınından.

 

biz iki dostuz, bu girdabın metamorfozunda...

 

aynada yüzü yok/ gün gözleyen zen dervişleriyle

ve karnında şimşek tutan barakuda’nın külleriyle

düşte uyunan uykuda, ölümün yakın konuğuyum,

gözümün kara yanı teşneyken/ dostun güllenmiş şiirine.

 

biz iki dostuz, kandillerin gün kenarında...

 

nice sevinçte boğulan yüzümle öylece bakıyorum,

umutvar sözler ediyorum içimdeki gerillaya,

uyuyorum şarap gibi/ gölgesi inci/ midye kabuğunda,

buğday ve bellek gibi seviyorum ölümü reddedenleri,

bir uzak deniz gibi yıldırım yiyorum, ayın kanlı şavkında.

 

biz iki dostuz, ölüm habercilerinin şûrâsında...

 

kawa’nın örsü erişir kosalanmış örüye, zamanı gitmenin

artık “hürmüz” renkli çiçek açma zamanıdır demirin,

nietzsche’nin yaralı zerdüşt’ünün memat anı;

zamanıdır, zaten yok baharlarla/ bin yıllık hüznün ayininde yitmenin.

 

biz iki dostuz;

ve hayat bizi yaralayacak kadar acı dolu daha...

 

Gürkal Gençay

31.Ocak.2007.Çarşamba

Deniz Köşkleri – İstanbul

 

* İşbu Şiir Şairinin Adına Kayıtlıdır. Kayıt Tescil No: 5335801216