Rüya: 5
Saklı bir Rüya
…Gökyüzüne serilen uçurum,
aşınmış köprüler, zincirler çürük
ve kuyular alabildiğine kör…
Sırtüstü uzandığımda “zaman kendine yetmiyor sevgili, biliyor musun nereden geldiğini?” diye sordum.
Bilge olduğunu düşündüğüm ses “anlamadığın için, inanıyorsun” diye cevapladı sorumu.
Kayıt altına alınan bu sözler giderek büyüdüler gözlerimin önünde. Onlardan bir kaçıyla - Reddedilmiş Külli İradedeler Tabelasında Her Hakkım Mahfuzdur - diye oldukça uzun bir yazı yazdım. Kimliğim sürekli problem oluşturuyor kendime diye düşündüm ve – İkinoktaüstüste- diye de ilave ettim.
Eşitsizlik çözümlenemiyordu.
Bilinçli bir saçmalama evresindeyim sanırım. Kulağıma sesler çalındı bir an. Sivri bir kalemin ucuyla özenle delmek istedim kulaklarımı, usulca çıkarmak sesleri, bir masa saatinin içine kapatmak. Zaman durdu.
‘Tanrı İçin Öldüreceksin!’ diye çaldı her saat başı…
Peki! O zaman saklarım bu hakkımı. Kimseciklere göstermem. Üstüne titrerim üstüne, Kilit üstüne kilit vururum dedi insan…
Ve üstüne bir elma yedi
Biçimiyle, kokusuyla, tadıyla, rengiyle…
“Gözünde büyütüyorum yaraları sanırım” diye yüksek sesle konuşan birisi okumaya devam etti.
- Kimliklerin her zaman yüceltilmeye ihtiyacı vardır. Bu yüzden savaşabilir herkes. Horlanmış duyguları kaldırmak her babayiğidin harcı değildir. İtilip kakılmak, ayıplanmak yasal öldürme hakkı olabilir bir gün. Boşuna mı savaşacağız?
“Hadi ordan!” demek istedim bu gamalı haçlarla süslü giysisiyle süzülen zibidiye;
“Dik dik bakılan kızın hesabı sorulacaktır elbet.” Diye de bağırmak istedim, sesim sıkça rastladığım tellere takıldı.
“Bana bak!”
- Bana bak! Ben kendi hesabımla başa çıkabilirim; Diye çalmaya başladı saat, rakamlar çevremde dönüp duruyordu.
- “Beni itip kakmaktan ve hor görmekten vazgeç” dercesine bir anlam çıkardım kendimden. Umutlarımı yazdığım soyağacından bir şiir defterinin arasına gizledim.
Bu hüzün sayfaları; savaş belgeselleri için hazırlanan yeni bir görüntü mü? Araya çeşni katmak için tasarlanmış hoş bir ayrıntı mı? Bu savaşan insan resimleri de ne? Diye kuşkulara kapılmadım değil.
Koşullar bu koşullandırılmalar:
Ölümcül Koşu;
Yüklemler bu yüklendirilmeler ve
Yüklenemediklerim:
Çok yorgunum!
“Hayır Hayat!” diye bağırmak istedim. Uyandım sonunda…
sedef kandemir - 2009
