düşGünlüğüm - Temmuz Basması

düşGünlüğüm

Saklı bir levhanın aşikâre asıldığı duvarı seyrediyormuşum. İlk kanamasında hayatının özetini yemiş suratına gibi şaşkın, şaşkın, şaşkın bir ergen kız kadar kendine bakakalmış ayna…
Ah düşGünlüğüm benim
benim, tanımadın mı? Diye sesleniyormuşum.

İçinde oturmuş korkunç öykücü gözlemliyormuş olanı biteni, onunla gözgöze gelmek istemiyormuşum. ‘O ölümcül hayallerine dönsene sen!’ demek geçiyormuş içimden.

Aynı anda bir şarkı çalınıyormuş fonda.

‘sırrı sıyrılmış parlak sayfa
içimde tozuyor kuşlar
ne menem şeymiş bu hayat
bu nasıl özgürlükmüş
aklıma gelmeyen başıma geliyor
Düşte gör aşkı!’

Bu sözleri ben uydurmuşum. Bu bir türküymüş, benimmiş, ben çok severmişim.

Meğerse;
- Ellerin olmalı ellerim / Nefesin olmalı, dokunmalısın / buradayım demelisin /
Ah hayal biliyorum / Orada bir yerlerdesin - adındaki köprünün, o sık sık gittiğim ve dalgın dalgın göl yüzünü seyrettiğim, ayışığına veryansın ettiğim noktasında bir yerde duruyormuşum.
Üstüm başım her yanım aşka batmış. ‘Temmuz bastı içimi’ diye mırıldanıyormuşum durgun suya…

Ve az ötemde kıpırdanmaya başlarmış minik minik cadılar korosu yerli yerlerinde kıpır kıpır; minik, küçük ve kırmızı kırmızı, inanmayan gözlerini oğuşturarak…
Heeey! Diye bağırırmışım onlara; Heeeyy! Ben aşık oldum!

Sevinecekler sanırmışım, aşkı çok iyi bildiklerini iddia ettikleri için. Öyle değilmiş meselenin aslı. Hep yanılırmışım. Her öneriye açık değilmişim. Aykırıymışım. Kendime yabancıymışım. Bu ben olamazmışım.
Ah neredeymişim ben? Neredeymiş o eski yalnızlığım? Ne kadar güzelmişim acı çekerken…
Biçimleriyle çıkagelirlermiş az sonra, az sonra…

‘Yıllar yıllar yıllar geçmiş üstünden o köprü suya batmış kızım! Kaldır gerçeğin aynasını, korkma gözlerinden.’ Diye fısıldıyormuş kulağıma düşkişisi…
Hayat mı bu özür dileyen, ben miyim yoksa kendimden bilemiyormuşum.
Uyandım dilimde yeni bir zaman türküsü
"O Mare E Tu”
Aşkım…

Sedef Kandemir - 2010