sevgili düşGünlüğüm

sevgili düşGünlüğüm

Hayırdır…

Sanki geceymiş. Sanki benmişim. Sanki tenim buğdayın esmerine çalıyormuş da gecenin mavisini takmışım gözlerime, geceyi seyrediyormuşum kara kara;  tel tel kirpiklerim varmış.

Bir dam üstüymüş yattığım yer;  çamurla sıvanmış.

Hayırdır… Üstümde yıldızlar kamaşıyormuş. Böcekler sızlanıyormuş. Sıcakmış, kavurucuymuş, bunaltıcıymış esen rüzgâr.

…Kadınmışım üstelik.

Hayırdır…

Yüreğimde bir sıkıntı varmış günden kalma.

Aklımdan bir sürü şey geçiyormuş. Neden burada doğdum? Diye soruyormuşum gökyüzüne.

“Kadın aklınla karışma anlamadığın işlere” Dediğini hatırlıyormuşum birinin.

Okula gitmemişim, dillerini de, yazdıklarını da anlamıyormuşum. Huzursuzca dönüp duruyormuşum yattığım yerde. Yorgunluktan uyku tutmuyormuş.

Aşağı evin ahırından bir eşeğin uzun uzun ağladığı duyuluyormuş. Onun da gündüzden yediği sopadan canı yanmıştır herhalde diye geçiriyormuşum kafamdan. Acıyormuşum eşeğe.

Bir oğlan daha doğurmak, sonra da oğlanı kölesi oluncaya kadar büyütmem gerekiyormuş.

“Yemeklik getir de yemek yapayım” diyormuşum evdeki adama,  adam basıyormuş sopayı, basıyormuş sopayı, her yanım çürümüş.

Hayırdır…

Oğlanlardan birini de alıp götürmüş polisler. Aç oğlan işte, taş atmış devlete. Beddua etmişim polislere. “Ciğerinize bit düşsün” demişim. Elimden başka bir şey gelmemiş. Ölü mü sağ mı oğlan bilmemişim.

Hayırdır…

Gece üstüme üstüme yığılıyormuş. Soluk alamaz oluyormuşum. Boğazımı sıkıyormuş sanki biri. Kız doğurmaktan beter bir korku sarıyormuş içimi… Yine basmış düşümü karabasanlar.

Son bir gayretle doğrulmaya çalışırken uyandım.

Sedef Kandemir – 2011 İzmir